F1 | Αφιέρωμα στον "καθηγητή" Alain Prost

O Alain Marie Pascal Prost (24 Φεβρουαρίου 1955), Ιππότης του Τάγματος της Τιμής στην πατρίδα του και μέλος του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας στο Ηνωμένο Βασίλειο, κατέκτησε τέσσερα παγκόσμια πρωταθλήματα στην Formula 1.


Συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Formula 1 τις σαιζόν 1980 - 1993 και συγκαταλέγεται στις κορυφαίες μορφές της ιστορίας του μηχανοκίνητου αθλητισμού. 

Είναι τρίτος στη λίστα των παγκόσμιων πρωταθλητών με 4 τίτλους, ενώ με 51 νίκες, υστερεί μόνο του Michael Schumacher. 

Στα τέλη της δεκαετίας του '90 έκανε το επόμενο βήμα, ως κατασκευαστής πλέον, χωρίς όμως ανάλογη επιτυχία. 

 Σε αντίθεση με το στερεότυπο του ενθουσιώδη, ριψοκίνδυνου και θεαματικού οδηγού, ο Prost διακρίθηκε για τη χαλαρή και καθαρά εγκεφαλική αγωνιστική συμπεριφορά του (εξ' ου και ο χαρακτηρισμός «Καθηγητής»). 

Έχοντας ως πρότυπα μορφές όπως ο Jackie Stewart, εκεί που έδινε βάρος ήταν στην σωστή ρύθμιση του μονοθεσίου πριν τον αγώνα και την αποφυγή του κινδύνου κατά τη διάρκειά του. 
Η ιδιοσυγκρασία του, είχε ως αποτέλεσμα και την εξαιρετική του σταθερότητα. 

Είναι χαρακτηριστικό ότι με εξαίρεση την παρθενική χρονιά του, δεν έπεσε ποτέ κάτω απ' την 5η θέση της βαθμολογίας, ακόμα κι όταν οδηγούσε αναξιόπιστα μονοθέσια όπως το RE30.  

Ταυτόχρονα όμως, ήρθε σε διαμάχη με συναδέλφους του, όπως με τον ομόσταυλό του στη McLaren, Ayrton Senna. 
Η σύγκρουση αυτών των δύο εντελώς αντίθετων χαρακτήρων, ήταν η βασική αιτία που ο Prost προτίμησε να αποσυρθεί μετά την κατάκτηση του τίτλου το 1993, παρά να ξανασυναντηθεί στην ίδια ομάδα με το Βραζιλιάνο. 

 Ο μικρόσωμος Γάλλος είχε από παιδί κλίση του στον αθλητισμό, δοκιμάζοντας διάφορα σπορ όπως πάλη και ποδόσφαιρο, ενώ ονειρευόταν όταν μεγαλώσει να γίνει γυμναστής. 

Στα δεκατέσσερά του και ενώ βρισκόταν σε διακοπές με την οικογένειά του, μπήκε πρώτη φορά σε καρτ. Από τότε ο μηχανοκίνητος αθλητισμός κυριάρχησε στη ζωή του. 
Κατέκτησε νίκες σε διάφορες διοργανώσεις καρτ, ενώ το 1975 στέφθηκε πρωταθλητής Γαλλίας. 

Το έπαθλο για το νικητή ήταν η συμμετοχή στη Formula Renault (μέσο του αναπτυξιακού προγράμματος της Renault) τον επόμενο χρόνο. Εκεί κέρδισε το πρωτάθλημα, νικώντας σε όλους τους αγώνες εκτός από έναν, παρά το γεγονός πως συναγωνιζόταν με εμπειρότερους οδηγούς. 

Την επόμενη χρονιά (1977) ξανακέρδισε το πρωτάθλημα και πήρε το εισιτήριό του για την Formula 3.

Η κατάκτηση τόσο του εθνικού, όσο και του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος Formula 3 το 1979, έστρεψε τα βλέμματα των ομάδων της Formula 1 πάνω στο Γάλλο οδηγό.

Η McLaren του πρότεινε να συμμετάσχει με ένα τρίτο μονοθέσιο στον τελευταίο αγώνα της χρονιάς, αλλά ο Prost αρνήθηκε θεωρώντας ανώφελο να τρέξει εκτός συναγωνισμού.
Η φιλοδοξία και οι ικανότητές του, έπεισαν τη Bρετανική ομάδα και του πρόσφερε συμβόλαιο για την επόμενη χρονιά.

Το ντεμπούτο του ήταν εντυπωσιακό, μπαίνοντας στη βαθμολογούμενη εξάδα στους δύο πρώτους αγώνες. Ακολούθησαν διάφορα μικροατυχήματα που ανέκοψαν τη φόρα του, με αποτέλεσμα να τερματίσει τη χρονιά στην 15η θέση, ισόβαθμος με τον Emerson Fittipaldi.
Μετά τη λήξη του πρωταθλήματος αποφάσισε να αποχωρήσει από την McLaren, αν και είχε δύο ακόμη χρόνια συμβόλαιο.
Ο ίδιος είπε αργότερα ότι ένιωθε ενοχλημένος, επειδή η ομάδα, του καταλόγιζε ευθύνη για κάποιες απ' τις εγκαταλείψεις του.


H Renault RE40 του Prost, με την οποία άγγιξε τον παγκόσμιο τίτλο του 1983. 

Το 1981 τον βρήκε να οδηγεί για τη Renault. Η Γαλλική ομάδα προσπαθούσε να βρει τον ρυθμό της, έχοντας μεγάλα προβλήματα με τον πειραματικό κινητήρα τούρμπο, που συνήθως έσπαγε κατά τη διάρκεια του αγώνα. 
Ο Prost κατάφερε να τερματίσει σε μόλις έξι αγώνες, όμως σε όλους ανέβηκε στο βάθρο. 
Κέρδισε τον πρώτο του αγώνα στην πατρίδα του, ενώ στην συνέχεια κατάφερε να κερδίσει και σε δύο ακόμα. Τελείωσε την σαιζόν στην 5η θέση της κατάταξης των οδηγών με 3 νίκες και 43 βαθμούς, περισσότερους απ' όσους και οι δύο οδηγοί της Renault την προηγούμενη χρονιά. 

 Το 1982 ξεκίνησε ιδανικά με δύο νίκες στους δύο πρώτους αγώνες, όμως η συνέχεια δεν ήταν ιδανική. Οι πολλές εγκαταλείψεις, τον περιόρισαν στην 4η θέση του πρωταθλήματος, με 34 βαθμούς.  
Το 1983 η Renault φαινόταν να έχει λύσει το πρόβλημα των κινητήρων. Με 4 νίκες και γενικά καλούς τερματισμούς, ο Prost έχτισε έως το 11ο γκραν-πρι μια μεγάλη διαφορά, όντας 14 βαθμούς μπροστά απ' τον Nelson Piquet (Brabham) και 17 απ' τον Rene Arnoux (Ferrari). 
Ακολούθησε όμως η καταστροφή, καθώς στους τέσσερις τελευταίους αγώνες είχε τρεις εγκαταλείψεις (τις μοναδικές της χρονιάς, με τις δύο να οφείλονται σε βλάβης στο τούρμπο) μαζεύοντας μόλις 6 βαθμούς. Κερδισμένος βγήκε ο Piquet, που μάζεψε στο ίδιο διάστημα 22 βαθμούς και πανηγύρισε το δεύτερο πρωτάθλημα της καριέρας του, ενώ παράλληλα η Ferrari προσπέρασε τη Renault στη βαθμολογία των κατασκευαστών. 
 Μετά τη θεαματική απώλεια του διπλού τίτλου, η Renault τον απέλυσε αμέσως και τα μέσα ενημέρωσης «θυμήθηκαν» πως ένα χρόνο νωρίτερα είχε τσακωθεί με τον Arnoux (τότε αγαπημένο παιδί των Γάλλων), οδηγώντας τον στην έξοδο απ' την ομάδα. 



Επιστροφή στη McLaren (1984-1989) 

Το 1984 ο Γάλλος επέστρεψε στη McLaren, ξεκινώντας τη χρυσή περίοδο τόσο της δικής του καριέρας, όσο και της ομάδας. Στις έξι σαιζόν που αγωνίστηκε με τα μονοθέσιά της, η McLaren στέφθηκε 4 φορές πρωταθλήτρια κατασκευαστών, ενώ ο ίδιος κατέκτησε 3 φορές το πρωτάθλημα οδηγών. 
Το 1984 τελείωσε το πρωτάθλημα δεύτερος, με 7 νίκες, 9 συνολικά βάθρα και μόλις μισό βαθμό πίσω από τον ομόσταυλό του Niki Lauda. mclaren-1988-prost-canada Οδηγώντας τη McLaren MP4/4 (1988) 

 Το 1985, αν και πέτυχε δυο νίκες λιγότερες, εκπλήρωσε επιτέλους το όνειρό του, κατακτώντας το πρώτο του παγκόσμιο πρωτάθλημα και μάλιστα με μεγάλη διαφορά από τον δεύτερο Michele Albοreto (Ferrari). Εκείνη τη χρονιά επανεφαρμόσθηκε κι ένας παλαιός κανονισμός, βάσει του οποίου τα πέντε χειρότερα αποτελέσματα, αφαιρούνταν από την τελική βαθμολογία των οδηγών. 

Ο κανονισμός ίσχυε για όλους, αλλά σπάνια είχε κάποιος οδηγός τόσο σταθερή παρουσία, ώστε οι κακοί αγώνες που αναγκαζόταν να "πετάξει", να περιλαμβάνουν βαθμολογημένους τερματισμούς. Παρ' όλα αυτά, η διαφορά του απ' τον Alboreto παρέμεινε πολύ μεγάλη. Ήταν η πρώτη φορά που Γάλλος κατακτούσε τον τίτλο, με αποτέλεσμα την παρασημοφόρησή του από τον πρόεδρο Francoise Mitterand. 

 Το 1986 στέφθηκε ξανά παγκόσμιος πρωταθλητής μετά από μάχη "μέχρι τελικής πτώσεως" εναντίον των δύο οδηγών της Williams, Nigel Mansell και Nelson Piquet. 

Η συγκομιδή βαθμών για τους τρεις ήταν 74-72-69 και η τελική βαθμολογία 72-70-69, μετά την αφαίρεση των πέντε χειρότερων αποτελεσμάτων. Τον επόμενο χρόνο όμως δεν μπόρεσε να ανταπεξέλθει στην τεχνολογική υπεροχή της Williams και έπεσε στην 4η θέση, με τρεις νίκες. 

 Το 1988 η McLaren ανέκαμψε και ο Prost έκανε ένα από τα καλύτερα πρωταθλήματα του, όμως δεν αναδείχθηκε πρωταθλητής. Συγκέντρωσε 105 βαθμούς, 7 νίκες, 7 δεύτερες θέσεις και είχε δύο εγκαταλείψεις, όμως με την αφαίρεση των πέντε χειρότερων αποτελεσμάτων αναγκάστηκε να πετάξει 3 δεύτερες θέσεις και να πέσει στους 87 βαθμούς. 
Αντίθετα, ο Ayrton Senna (που μόλις είχε πάει στην ομάδα) έχασε μόλις 4 από τους 94 βαθμούς του και κέρδισε τον τίτλο. Από εκείνη τη χρονιά ξεκίνησε και ο ανταγωνισμός των δύο, καθώς ο Prost αισθανόταν πως ο ομόσταυλος του προσπαθούσε να τον «καπελώσει». 

 Ο Γάλλος πήρε το αίμα του πίσω το 1989, χτίζοντας μια ικανή διαφορά από τον εντυπωσιακότερο Senna (που είχε διπλάσιες νίκες) στα μισά της χρονιάς, η οποία τον κράτησε μπροστά μέχρι το τέλος. Ήταν το τρίτο πρωτάθλημα της καριέρας του, ενώ παράλληλα οι μεταξύ τους σχέσεις βάδιζαν από το κακό στο χειρότερο, με τον Prost να δηλώνει ανοιχτά πως ο ομόσταυλός του οδηγεί επικίνδυνα και τυγχάνει προνομιακής μεταχείρισης από την ομάδα. 
 Μάλιστα στον αγώνα της Ιταλίας, ο Prost έριξε από το βάθρο το κυπελό του, στους ανθρώπους της Ferrari, δείχνοντας με αυτόν τον τρόπο την δυσαρέσκιά του προς την ομάδα της McLaren και ταυτόχρονα αφιερώνοντας την νίκη στους Ιταλούς, με τους οποίους μόλις είχε κλείσει συμβόλαιο για την επόμενη χρονιά! 

 Ο παλαιός αλληλοθαυμασμός είχε γίνει αμοιβαίο μίσος, καθώς ο Prost είχε προσπαθήσει να βγάλει τον Senna εκτός δρόμου στον αγώνα της Ιαπωνίας (προτελευταίο), ώστε να του αφαιρέσει και την τελευταία μαθηματική ελπίδα να διεκδικήσει τον τίτλο. 
Στην συνέχεια, η σχέση του με τον πρόεδρο της FIA Jean Marie Balestre συνέβαλε στο να ακυρωθεί ο Βραζιλιάνος από τον αγώνα και ο τίτλος να πάει απ' ευθείας στον Γάλλο. 

Διαβάστε την συνέχεια στο Pitlane.gr 


Related

news 1607437556583023744

Δημοσίευση σχολίου Default Comments

Το Kartnews.gr ενθαρρύνει τους αναγνώστες να εκφράζουν τις απόψεις τους μέσα από την ιστοσελίδα μας. Παρακαλούμε όμως τα κείμενα να μην είναι υβριστικά, να μην παραπέμπουν σε άλλους ιστότοπους, να γράφονται στην ελληνική ή την αγγλική γλώσσα (όχι greeklish), να είναι κατανοητά και τέλος να είναι κατά το δυνατόν σύντομα. Είναι αυτονόητο πως η ομάδα διαχείρισης φέρει ευθύνη μόνο για τα επώνυμα άρθρα των συντακτών και των συνεργατών της.

Σας ευχαριστούμε για την συμμετοχή σας.

emo-but-icon

Next Races

04/12 - Karting Super Cup Αφίδνες

FOLLOW US



yt yt
omae

ΤΥΧΑΙΑ ΑΡΘΡΑ

item